به گزارش رویکرد کیش، در حاشیه جنگ متجاوزانه آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران، جانفدایانی از حوزههای مختلف نظامی، عملیاتی، اجرایی و امدادی تا کارکنان خدوم بخشهای مختلف خدماتی برای تداوم جریان زندگی در کنار مردم ایستادند؛ تلاشهایی که بیتردید شایسته تقدیر است.
جزیره کیش در جریان این تجاوز آشکار با شوک اقتصادی قابل توجهی روبهرو شد و در روزهای ابتدایی آغاز تجاوز امریکایی و صهیونیستی، شرایط خاص ناشی از جنگ موجب شد بیش از 40 هزار نفر در کمتر از یک ماه از جزیره به سرزمین اصلی جابهجا شوند.
ارائه خدمات به این حجم از مسافران در مدت زمانی کوتاه، فشار کاری مضاعفی را بر دوش کارکنان خدوم و پرتلاش حوزه حمل و نقل دریایی و خدمات بندری قرار داد؛ نیروهایی که برای خدمت رسانی به مردم از هیچ تلاشی دریغ نکردند.
بخش قابل توجهی از مسافرانی که از طریق مسیر هوایی به کیش سفر کرده بودند، با محدودیت در دسترسی به پروازها مواجه شدند و برای بازگشت، به پایانه مسافری دریایی مراجعه کردند. در چنین شرایطی، بسیاری از مسافران بدون توجه به محدودیت ظرفیت ها که افزایش آن نیازمند زمان و برنامهریزی بود، خواستار جابهجایی فوری بودند.
این گزارش می افزاید: با این حال، با تدابیر اتخاذشده از سوی اداره کل بنادر و دریانوردی کیش و همت کارکنان این مجموعه، از جمله نیروهای پرتلاش بندر چارک، روند جابهجایی مسافران به سرزمین اصلی بدون دغدغه جدی انجام شد.
کارکنانی که در فاصلهای اندک از محل اصابت موشکهای دشمن در اسکله بندرگاه کیش و چارک، با تعهد، خلوص و ارادهای راسخ در میدان به ارائه خدمات ادامه دادند و تلاش کردند ضمن رعایت کامل ضوابط ایمنی، آرامش و اطمینان خاطر مسافران را نیز حفظ کنند. با این وجود، این تلاشها کمتر در قاب رسانهها دیده شد و بیشتر گزارشها به بازدیدها و اقدامات جانبی اختصاص یافت.
در کنار این فداکاریها، واقعیتی دیگر نیز وجود داشت؛ برخی کارکنان در نخستین روزهای آغاز شرایط ویژه، بدون اطلاع و دریافت مجوز، محل خدمت خود را رها کرده و جزیره را به مقصد شهرهای خود ترک کردند.
در مقابل، کارکنانی که در جزیره ماندند، با حس مسئولیتپذیری و تعهد، دردل بحران و خطر به ارائه خدمات به مردم پرداختند. این روحیه جهادی در میان نیروهای بنادر کیش، چه در بخش مسافری و چه در بخش حمل و نقل خودرویی، جلوهای قابل تقدیر از مسئولیت اجتماعی و خدمترسانی در شرایط بحرانی بود.
با وجود حجم بالای کار و کمبود نیرو، این کارکنان حتی مطالبات معوقه خود را از سال گذشته دریافت نکردهاند. موضوعی که اکنون به یک پرسش جدی در میان کارکنان تبدیل شده است: آیا میان کسانی که در روزهای بحران در محل خدمت پای کار بودند و کسانی که پست خود را ترک کردند و مجدد در حال بازگشت به محل کار خود هستند، تفاوتی وجود ندارد؟
