سرویس خبری یادداشت ها

نام‌گذاری خیابان‌ها، میدان‌ها و محله‌ها یکی از مهم‌ترین ابزارهای بازتاب هویت محلی در فضای شهری است. بررسی نقشه و تابلوهای کیش نشان می‌دهد سهم نام‌های بومی، تاریخی و دریایی جزیره در فضای نامی شهر بسیار محدود است و بیشتر نام‌های رایج از عناصر ملی و نام‌های آشنا از نقاط مختلف کشور برگرفته شده‌اند.

هفدهم مردادماه، روزخبرنگار، فرصتی است تا فراتر از شعارهای مرسوم، به بازخوانی جایگاه رسانه درساختار حکمرانی بپردازیم. روزی که یادآور این واقعیت می باشد که رسانه، ابزار توجیه عملکردها نیست، بلکه تریبونی برای انعکاس مطالبات مردم و بستری برای پیگیری خواسته‌های به حق کیشوندان است. در شرایطی که در هیاهوی تریبون‌های رسمی، خبرنگاران مستقل با تکیه بر تعهد حرفه‌ای خود، بار سنگین روایت حقیقت را به دوش می‌کشند، تکرار این ارزش‌ها در کنار گرامیداشت یاد «شهدای قلم»، نمادی از پایداری بر تعهدات اجتماعی است.

خبرنگار، پل ارتباطی میان مطالبه‌گری به‌حق مردم و پاسخ‌گویی مسئولان است. خبرنگاری فراتر از یک شغل، حرفه یا مهارت در تولید محتواهای خبری و تحلیلی، یک «رسالت» انکارناپذیر است؛ وظیفه‌ای خطیر که در آن، قلم به تنهایی حرکت نمی‌خورد، بلکه صدایی برای کسانی است که تریبونی برای شنیده شدن ندارند. در دنیای امروز، خبرنگار نه یک ناظر بی‌طرف در حاشیه رویدادها، بلکه حلقه حیاتی و پیونددهنده میان نیازهای جامعه و تصمیمات مسئولان است.

بیش از بیست سال است که کیش را نه به‌عنوان یک توریست، که به‌عنوان کسی که نبض این جزیره را می‌شناسد، زندگی کرده‌ام. سال‌هاست که قلم می‌زنم و این روزها، به‌عنوان کسی که پا به دنیای خبرنگاری گذاشته، با سؤالی دست‌وپنجه نرم می‌کنم که راحتم نمی‌گذارد: چرا جوان‌های اطرافم، همان‌ها که به هوش و ذکاوتشان ایمان دارم، هر روز بی‌اعتنا از کنار طوفان اخبار رد می‌شوند و زیر لب می‌گویند «همه‌شان دروغ است»؟

ضمن بزرگداشت روز17مرداد روز خبرنگار، یادو خاطره شهیدان قلم و اطلاع رسانی کشور عزیزمان به خصوص شهید محمود صارمی را گرامی می داریم.

تقویم رسمی ایران، هفدهم مردادماه را به نام «روز خبرنگار» مزین کرده است؛ روزی که نه از دل یک جشن یا تصمیم دیپلماتیک، بلکه از میان شعله‌های جنگ، غربت و خون برخاسته است. ۱۷ مرداد ۱۳۷۷، روزی است که مزارشریف افغانستان شاهد یکی از تلخ‌ترین و در عین حال آشکارترین جنایات علیه دیپلماسی و جریان آزاد اطلاعات بود. شهادت مظلومانه ۸ دیپلمات و محمود صارمی، خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران (ایرنا)، سندی تاریخی از هزینه‌ای است که برای آگاهی و حقیقت‌طلبی پرداخت می‌شود.

گاهی یک خبر، می‌تواند امید را در دل مردمی زنده کند یا پرده از حقیقتی بردارد که سال‌ها پنهان مانده است. خبرنگاران همان انسان‌هایی هستند که بی‌هیاهو، اما با مسئولیتی بزرگ، روایتگر لحظه‌هایی می‌شوند که سرنوشت یک جامعه را رقم می‌زنند. هفدهم مرداد، روز پاسداشت کسانی است که رسالت خود را آگاهی‌بخشی و دفاع از حقیقت قرار داده‌اند.

بامداد امروز و در پی اقدام متجاوزانه آمریکا علیه جزیره کیش و جزایر همجوار، بار دیگر چالش بزرگ «مدیریت خبر در شرایط بحران» را نمایان کرد. انتشار گزارش‌های شتاب‌زده، مبهم و ناقص از سوی برخی رسانه‌ها که با گزاره‌های متناقض موجب تشویش اذهان خانواده‌ها و ساکنان جزیره شد، ضرورت فعال‌سازی فوری و بازتعریف نقش راهبردی «کمیته اطلاع‌رسانی بحران» در کیش را بیش از هر زمان دیگری برجسته کرده است.

جزیره کیش به عنوان یکی از مهم‌ترین مناطق آزاد کشور، این روزها بار دیگر در صدر تیترهای تهاجمی و محتواهای هیجانی برخی از رسانه‌ها قرار گرفته است؛ جریان رسانه‌ای خاصی که تلاش می‌کند با نادیده گرفتن واقعیت‌های جاری و ریشه‌های عمیق بومی و مذهبی این منطقه، الگوی رفتاری و فکری کاذبی را به افکار عمومی القا کند.

در سال‌های اخیر، برخی رسانه‌هایی که همواره در میدان تولید و انتشار داده‌های خبری غایب بودند، اما در فضای مجازی نقش تماشاگران همیشه حاضر را ایفا کرده‌اند، امروز با جسارتی قابل تامل برای جزیره کیش نسخه‌پیچی می‌کنند و نمایشی از دلسوزی و تعصب نسبت به این منطقه به راه انداخته‌اند.