به گزارش رویکردکیش، سالیان سال است که روایتهای متعددی از چگونگی سقوط کنسولگری ایران در مزارشریف مطرح میشود. اما مرور دقیق جزییات جنگِ کنسولگری و بازخوانی شهادت شهود عینی، پرده از یک واقعیت تلخ برمیدارد: دیپلماتها و خبرنگار ایرانی، نه در جریان یک درگیری متقابل و مسلحانه، بلکه پس از پایان جنگ، در شرایطی که هیچگونه مقاومتی از خود نشان نمیدادند و عملاً تسلیم شده بودند، به شکلی بیرحمانه توسط نیروهای طالبان به رگبار بسته شدند.
اگرچه بعدها مقامات طالبان تلاش کردند این فاجعه را یک «اشتباه» یا اقدام خودسرانه جلوه دهند و حتی ادعا کردند از حضور خبرنگار ایرانی در ساختمان کنسولگری بیخبر بودهاند، اما شواهد عینی و اسناد تاریخی گواهی میدهند که این کشتار، تصمیمی هدایتشده برای خاموش کردن صدای حقیقت در آستانه تسلط کامل بر مزارشریف بود. محمود صارمی تا آخرین لحظه و پیش از قطع ناگهانی خطوط ارتباطی، وظیفه مخابره خبر را رها نکرد تا نامش به عنوان نماد تعهد حرفهای در تاریخ مطبوعات ایران ثبت شود.
از سال ۱۳۷۷ و در پی این فاجعه ملی، هفدهم مردادماه به عنوان روز ملی خبرنگار در تقویم کشور ثبت شد. از آن زمان تاکنون، این روز همهساله با برگزاری جشنوارههای ملی رسانه ای، تجلیلها و سخنرانیهای رسمی گرامی داشته میشود. اما بزرگداشت این مناسبت نباید به دیدارهای تشریفاتی و تقدیرنامههای کلیشهای محدود بماند.
بزرگداشت واقعیِ شهدای رسانه و همه کسانی که برای اعتلای مطبوعات و آگاهی جامعه تلاش کردهاند، در گرو چند اقدام اساسی و ساختاری است:
جامعه رسانهای کشور بیش از هر چیز به همدلی، دوری از قطببندیهای کاذب و تمرکز بر اصول مشترک حرفهای نیاز دارد. تضعیف این همگرایی، تنها به کاهش مرجعیت رسانههای داخلی منجر خواهد شد.
روز خبرنگار بهترین فرصت برای سنجش کارنامه آزادی مطبوعات، امنیت شغلی روزنامهنگاران و موانع پیش روی جریان آزاد اطلاعات در کشور است. این روز باید به ایستگاه ارزیابی و اصلاح قوانین و رفتارهای رسانهای تبدیل شود.
تجلیل از خبرنگار، فراتر از شعار، در گرو تامین امنیت شغلی، بیمه، مسکن و استقلال حرفهای کارگزاران خبر است.
هفدهم مردادماه یادآور آن است که «خبر» چقدر میتواند گرانبها باشد؛ آنقدر که برای مخابرهاش، جانهایی پاک در غربت فدا شوند. زنده نگه داشتن یاد شهدای مزارشریف و احترام به تلاشگران عرصه رسانه، تعهدی مداوم به حقیقت است. امروز، حمایت از خبرنگاران و تقویت جایگاه مطبوعات، نه یک اقدام تشریفاتی، بلکه ضرورتی ملی برای حفظ پویایی، شفافیت و وحدت جامعه است.
