سرویس خبری یادداشت ها

سونامی ورود علاقه‌ مندان به حوزه تبلیغات و اطلاع رسانی در شبکه‌ های اجتماعی نا خواسته بستری را فراهم آورده که باعث شده اصل بنیادین «تخصص‌ گرایی» در اطلاع‌ رسانی به حاشیه کشیده شود. تقلیل رسانه به تولید محتوای سلیقه‌ ای و همتراز پنداشتن کنشگران فضای مجازی با رسانه‌ های شناسنامه‌ دار که ریشه در خطای محاسباتی برخی مسوولان دارد، زنگ خطری جدی برای افکار عمومی و امنیت روانی جامعه است.

جزیره زیبای کیش دیگر نمی‌تواند با تصویری که دو دهه پیش از خود ساخته بود، برای گردشگر امروز جذاب بماند. مسئله جزیره کمبود جاذبه نیست؛ مسئله این است که هنوز نتوانسته‌ایم همه داشته‌های آن را به یک «تجربه متمایز» و یک برند رقابت‌پذیر در منطقه تبدیل کنیم.

نام‌گذاری خیابان‌ها، میدان‌ها و محله‌ها یکی از مهم‌ترین ابزارهای بازتاب هویت محلی در فضای شهری است. بررسی نقشه و تابلوهای کیش نشان می‌دهد سهم نام‌های بومی، تاریخی و دریایی جزیره در فضای نامی شهر بسیار محدود است و بیشتر نام‌های رایج از عناصر ملی و نام‌های آشنا از نقاط مختلف کشور برگرفته شده‌اند.

هفدهم مردادماه، روزخبرنگار، فرصتی است تا فراتر از شعارهای مرسوم، به بازخوانی جایگاه رسانه درساختار حکمرانی بپردازیم. روزی که یادآور این واقعیت می باشد که رسانه، ابزار توجیه عملکردها نیست، بلکه تریبونی برای انعکاس مطالبات مردم و بستری برای پیگیری خواسته‌های به حق کیشوندان است. در شرایطی که در هیاهوی تریبون‌های رسمی، خبرنگاران مستقل با تکیه بر تعهد حرفه‌ای خود، بار سنگین روایت حقیقت را به دوش می‌کشند، تکرار این ارزش‌ها در کنار گرامیداشت یاد «شهدای قلم»، نمادی از پایداری بر تعهدات اجتماعی است.

خبرنگار، پل ارتباطی میان مطالبه‌گری به‌حق مردم و پاسخ‌گویی مسئولان است. خبرنگاری فراتر از یک شغل، حرفه یا مهارت در تولید محتواهای خبری و تحلیلی، یک «رسالت» انکارناپذیر است؛ وظیفه‌ای خطیر که در آن، قلم به تنهایی حرکت نمی‌خورد، بلکه صدایی برای کسانی است که تریبونی برای شنیده شدن ندارند. در دنیای امروز، خبرنگار نه یک ناظر بی‌طرف در حاشیه رویدادها، بلکه حلقه حیاتی و پیونددهنده میان نیازهای جامعه و تصمیمات مسئولان است.

بیش از بیست سال است که کیش را نه به‌عنوان یک توریست، که به‌عنوان کسی که نبض این جزیره را می‌شناسد، زندگی کرده‌ام. سال‌هاست که قلم می‌زنم و این روزها، به‌عنوان کسی که پا به دنیای خبرنگاری گذاشته، با سؤالی دست‌وپنجه نرم می‌کنم که راحتم نمی‌گذارد: چرا جوان‌های اطرافم، همان‌ها که به هوش و ذکاوتشان ایمان دارم، هر روز بی‌اعتنا از کنار طوفان اخبار رد می‌شوند و زیر لب می‌گویند «همه‌شان دروغ است»؟

ضمن بزرگداشت روز17مرداد روز خبرنگار، یادو خاطره شهیدان قلم و اطلاع رسانی کشور عزیزمان به خصوص شهید محمود صارمی را گرامی می داریم.

تقویم رسمی ایران، هفدهم مردادماه را به نام «روز خبرنگار» مزین کرده است؛ روزی که نه از دل یک جشن یا تصمیم دیپلماتیک، بلکه از میان شعله‌های جنگ، غربت و خون برخاسته است. ۱۷ مرداد ۱۳۷۷، روزی است که مزارشریف افغانستان شاهد یکی از تلخ‌ترین و در عین حال آشکارترین جنایات علیه دیپلماسی و جریان آزاد اطلاعات بود. شهادت مظلومانه ۸ دیپلمات و محمود صارمی، خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران (ایرنا)، سندی تاریخی از هزینه‌ای است که برای آگاهی و حقیقت‌طلبی پرداخت می‌شود.

گاهی یک خبر، می‌تواند امید را در دل مردمی زنده کند یا پرده از حقیقتی بردارد که سال‌ها پنهان مانده است. خبرنگاران همان انسان‌هایی هستند که بی‌هیاهو، اما با مسئولیتی بزرگ، روایتگر لحظه‌هایی می‌شوند که سرنوشت یک جامعه را رقم می‌زنند. هفدهم مرداد، روز پاسداشت کسانی است که رسالت خود را آگاهی‌بخشی و دفاع از حقیقت قرار داده‌اند.

بامداد امروز و در پی اقدام متجاوزانه آمریکا علیه جزیره کیش و جزایر همجوار، بار دیگر چالش بزرگ «مدیریت خبر در شرایط بحران» را نمایان کرد. انتشار گزارش‌های شتاب‌زده، مبهم و ناقص از سوی برخی رسانه‌ها که با گزاره‌های متناقض موجب تشویش اذهان خانواده‌ها و ساکنان جزیره شد، ضرورت فعال‌سازی فوری و بازتعریف نقش راهبردی «کمیته اطلاع‌رسانی بحران» در کیش را بیش از هر زمان دیگری برجسته کرده است.