سرویس خبری یادداشت ها

در سال‌های اخیر، برخی رسانه‌هایی که همواره در میدان تولید و انتشار داده‌های خبری غایب بودند، اما در فضای مجازی نقش تماشاگران همیشه حاضر را ایفا کرده‌اند، امروز با جسارتی قابل تامل برای جزیره کیش نسخه‌پیچی می‌کنند و نمایشی از دلسوزی و تعصب نسبت به این منطقه به راه انداخته‌اند.

ورود برخی از آهوان کیش به محدوده شهر، اگرچه برای بسیاری از شهروندان و گردشگران صحنه‌ای زیبا و کم‌نظیر به شمار می‌رود، اما در پس این تصویر دلنشین، پرسش‌هایی جدی درباره وضعیت زیستگاه، دسترسی به منابع طبیعی، تأثیر رفتار انسانی و ضرورت مدیریت علمی حیات‌وحش مطرح است.

در روزهایی که بندرگاه کیش زیر فشار یک بحران واقعی بود، این اتفاق می‌توانست تصویری روشن از همدلی و مدیریت میدانی در شرایط خاص را ارائه دهد. با این حال، آنچه بیش از هر چیز در برخی رسانه‌ها برجسته شد، نه روایت این تلاش‌ها، بلکه تیترهایی درباره پرداخت پاداش به مدیران بود؛ تیترهایی که ناخواسته بخش مهمی از واقعیت میدان را در سایه قرار داد و روایت‌های ناگفته از فداکاری‌ها و خدمت در دل بحران را به حاشیه برد.

جزیره کیش که روزگاری قطب فرصت‌های شغلی و مقصد طلایی مهاجران اقتصادی بود، اکنون با پدیده تلخ «مهاجرت معکوس» مواجه است. شکاف عمیق میان درآمدها و هزینه‌های سرسام‌آور زندگی، به‌ ویژه در بخش مسکن، ستون فقرات نیروی انسانی جزیره یعنی کارکنان و متخصصان حوزه های مختلف جزیره را در تنگنای شدیدی قرار داده که بقای اقتصادی آنان را با تهدید جدی مواجه کرده است.

در سپهر ارتباطات امروز، متأسفانه شاهد تقلیل جایگاه «رسانه» به یک ابزار تشریفاتی و مجریِ بی‌چون و چرای دستوراتِ روابط عمومی‌ها هستیم. این نگاه تقلیل‌گرایانه، نه تنها با فلسفه وجودی رسانه در تضاد است، بلکه درک نادرستی از ماهیتِ پرسشگرِ آن را به نمایش می‌گذارد.

سال‌هاست که چرخ اطلاع‌رسانی در کشور با تکیه بر بازوی بی‌پاداش رسانه‌ها می‌چرخد. ما، به‌عنوان بخشی از جامعه رسانه‌ای، سال‌هاست بدون کوچکترین چشم‌داشتی، در حال بازتاب‌دهی عملکرد، فعالیت‌ها و گاهی توجیهِ سیاست‌های ارگان‌ها و سازمان‌های دولتی بوده‌ایم. گویی وظیفه ذاتی رسانه، تعریف شده است: «خدمتِ بی‌قیدوشرط به نهاد» اما این سکه روی دیگری هم دارد؛ رویِ تاریکی که کمتر کسی از آن سخن می‌گوید.

جابجایی حدود هزار نفر مسافر در یک سفر دریایی؛ معادل ظرفیت 6 فروند هواپیمای MD که این رویداد، نه صرفا یک جابجایی عددی، بلکه نمایش عینی از توان «مدیریت یکپارچه»، «آمادگی عملیاتی» و «سرمایه انسانی» در صنعت حمل ‌و نقل دریایی کیش است؛ رخدادی که می‌تواند به ‌مثابه یک گزارش رسانه‌ای ملی و ماندگار ثبت شود، اما در بخش مهمی از مسیر اطلاع‌رسانی، کمتر روایت شد.

کافه در شهر امروز، در مصرف روزمره‌ آدم‌ها معنا پیدا می‌کند؛ جایی میان توقف‌های کوتاه، گفت‌وگوهای گذرا و ادامه دادن زندگی در دل روزهای نامطمئن که هر مخاطبی از این جنس را به خود جذب می کند.

حرفه‌ای‌گری در حوزه رسانه‌، این امکان را برای مخاطبان جامعه هدف فراهم کرده تا با نگاهی تحلیلی و انتقادی، محتواهای تولیدی و رویدادهای دارای ارزش خبری را مورد ارزیابی قرار دهند. از این رو تهیه گزارش های میدانی بدون در نظر گرفتن تکنیک های خبرنویسی، تدوین خبری، شرایط منطقه، اقتضائات فرهنگی و سیاست‌های رسانه‌ای حاکم در داخل و سرزمین اصلی؛ افکار عمومی را از اصل موضوع دور کرده و زمینه ساز کاهش اهمیت واقعی یک اقدام استراتژیک شود.

میدان ساحل و نقاط مختلف جزیره کیش هر شب صحنه شکل‌گیری نوعی روایت‌گری جمعی در حافظه تاریخی این منطقه را رقم می زند. گویی تجمعات شبانه مردم تنها به کاروان خودرویی و سردادن شعار محدود نیست؛ آنچه این روزها در فضاهای مردمی جزیره شکل گرفته، فراتر از یک حضور فیزیکی پرشور است.