به گزارش رویکردکیش، سال هاست که تمرکز اصلی سیاست‌های توسعه‌ای در جزیره کیش بر جذب گردشگر استوار بوده است، یک پرسش حیاتی از سوی جامعه محلی مطرح می‌شود: برای اینکه خانواده‌ها بتوانند ده سال دیگر نیز در جزیره شرایط سکونت از نظر اقتصادی و معیشتی داشته باشند، چه تغییراتی در ساختار زیستی و اجتماعی کیش الزامی است؟
توسعه پایدار در کیش تنها با افزایش تعداد گردشگران محقق نمی‌شود؛ بلکه ریشه در توانمند سازی ساکنان بومی دارد. برای تضمین تداوم زندگی در جزیره، نیاز به بازنگری در چهار محور اساسی است: دسترسی به مسکن مناسب، ارتقاء سطح آموزش و خدمات درمانی، ایجاد فرصت‌های شغلی پایدار و توسعه زیرساخت‌های رفاهی نظیر فضای سبز، امکانات فرهنگی، ورزشی و حمل و نقل شهری که مهمترین شاخص های توسعه جزیره محسوب می شوند و در این زمینه نیز گام های موثری در راستای چشم انداز 20 ساله برداشته شده ولی با هدف غائی فاصله زیادی وجود دارد و مستلزم توجه ویژه ای به این حوزه است.
این گزارش در ادامه می افزاید: علاوه بر نیازهای مادی، حفظ هویت جزیره و صیانت از طبیعت، از الزامات توسعه‌ای کیش است. در واقع تغییر پارادایم از «جذب گردشگر» به «تثبیت سکونت کیشوندان» می‌تواند نقشه راه اصلی برای آینده این منطقه رقم بخورد. در نهایت، توسعه کیش باید از یک «مقصد گردشگری» به یک «زیست‌بوم پایدار» ارتقاء یابد. اگر کیش نتواند به نحو مطلوب در این مسیر گام بردارد، به تدریج سرمایه‌های اجتماعی خود را از دست خواهد داد.
به طور حتم، آینده جزیره در گرو درک این واقعیت است که گردشگر، «مهمان» است و کیشوند، «صاحب‌خانه»؛ برای ساختن کیش که فردا نیز دیدنی باشد، ابتدا باید کیش را به گونه ای ساخت که امروز «زندگی‌کردنی» است.
شاید زمان آن رسیده باشد که در کنار آمارهای ورود مسافر، به شاخص‌های «ماندگاری ساکنان» نیز به عنوان اصلی‌ترین معیار موفقیت نگاه کنیم؛ چرا که پایداری کیش، نه در هتل‌های بلند، بلکه در رضایت خانواده‌هایی است که این خاک را «خانه» خود می‌دانند.
