به گزارش رویکردکیش،در شرایط حساس منطقهای و مواجهه کشور با تهدیدات و تجاوزات آشکار دشمن به خاک میهن عزیزمان، مدیریت افکار عمومی و صیانت از امنیت روانی جامعه، همتراز با دفاع میدانی اهمیت دارد. با این حال، رصد جریان رسانهای در ساعات گذشته و به ویژه پس از تعرض بامداد امروز دشمن به کیش، نشان میدهد که جای خالی یک «پیوست رسانهای منسجم و هوشمند» به شدت احساس میشود.
ساعاتی پس از اتفاق بامداد امروز، برخی رسانهها با انتشار اخبار شتابزده و دادههای ناقص به جای تمرکز بر تعیین «نقاط دقیق اصابت موشک» با استفاده از تیترهای دو پهلو همچون «عدم آسیب به واحدهای مسکونی و تجاری در حمله به کیش»، ناخواسته به جای آرامشبخشی، بذر نگرانی و ابهام را در دل کیشوندان کاشتند.
برای جزیرهنشینانی که فرسنگها دور از بستگان خود در این نقطه راهبردی زندگی میکنند، انتشار چنین اخبار ناقصی که فاقد ارزش اطلاعاتی ملموس برای زندگی روزمره ساکنان است، تنها به بازتولید اضطراب و تماسهای نگرانکننده خانوادهها منجر میشود. در روزهایی که تنشهای ناشی از جنگ بر منطقه سایه افکنده است، «مدیریت شرایط ملتهب» و جلوگیری از انتشار شایعات، بسیار حیاتیتر از مسابقه و سرعت در انتشار اخبار خام و پردازشنشده است.
تجربه بحرانهای گذشته نشان میدهد که در شرایط جنگی و امنیتی، رسانهها نباید بدون هماهنگی، اقدام به پمپاژ اطلاعات کنند. در این میان، نقش راهبردی و حاکمیتی «کمیته اطلاعرسانی بحران» بیش از پیش برجسته می شود.
این کارگروه موظف است با تدوین پروتکلهای مشخص و تبیین سیاستهای دقیق رسانهای، به عنوان تنها مرجع هماهنگکننده، محتوای خبری را پیش از انتشار اعتبارسنجی کند. لحاظ کردن ملاحظات روانی جامعه و یا موقعیتهای جغرافیایی دقیق آسیبدیده و هدایت افکار عمومی به سمت آرامش و همبستگی ملی، از جمله تدابیری است که باید در دستور کار جدی متولیان امر در این کمیته قرار گیرد.
مرزنشینان و ساکنان خلیج فارس همواره در خط مقدم پایداری و مقاومت اقتصادی و جغرافیایی کشور بودهاند. از این رو، صیانت از آرامش روانی این جامعه پویا، وظیفه غیرقابلانکار دستگاههای متولی و رسانههای محلی است.
انتظار میرود متولیان حوزه ارتباطات و پدافند غیرعامل در منطقه آزاد کیش، با احیا و تقویت کارگروه اطلاعرسانی بحران، مانع از تکرار رفتارهای سلیقهای و شتابزده در پوشش اخبار دفاعی شوند؛ چرا که در شرایط جنگی، هر واژه و هر تیتر رسانهای میتواند مرز میان «ثبات و آرامش جامعه» یا «التهاب و ناامنی روانی» را تعیین کند.
